در گذار از چای ادای احترام به مراسم چای اشرافی، مقامات عالی-، بازرگانان ثروتمند، و نجیب زادگان بانفوذ به دنبال کمال در برگ چای، آب، آتش، و ظروف از طریق قدرت و ثروت بودند و اغلب از عقل و حساسیت سرپیچی می کردند. انگیزه اصلی آنها به رخ کشیدن قدرت و ثروت بود. مراسم چای چائوژو و فوجیان گونگفو که در سلسله‌های مینگ و چینگ سرچشمه می‌گیرد، نمونه‌ای از این سنت اشرافی است، اگرچه در طول زمان به تدریج برای عموم قابل دسترس‌تر شده است.
اگرچه چای ذاتاً یک محصول خالص است، اما زمانی که ارزش آن به رسمیت شناخته شد و به عنوان یک کالای خراج تعیین شد، اولین ذینفعان آن طبیعتاً امپراتور، همسران امپراتوری، و خانواده سلطنتی گسترده و به دنبال آن مقامات عالی- و اشراف بودند. وقتی یک دوشیزه ساده روستایی برای خدمت در کنار امپراتور انتخاب می شود، آیا می تواند سادگی و خلوص اولیه خود را حفظ کند؟ به احتمال زیاد نه. این ضرب المثل را منعکس می کند: یکی رنگ شرکت آنها را به خود می گیرد.
اولین نمونه ثبت شده از چای که به عنوان ادای احترام ذکر شده است در فهرست ظاهر می شودتواریخ هوایانگتوسط چانگ جو از سلسله جین. با توجه به فصل با، پادشاه وو ژو با چندین ایالت منطقه‌ای-یونگ، شو، شیان، میائو، وی، لو، پنگ و شیائو{2}}ساکن-سیچوان و شانشی کنونی متحد شد تا پادشاه ژو شانگ را سرنگون کند. پس از پیروزی آنها، چای تولید شده در مناطق با و شو به طور رسمی به عنوان ادای احترام سلطنتی تعیین شد. این رویداد در سال 1135 قبل از میلاد، تقریباً 3000 سال پیش رخ داد.
تعیین چای به عنوان یک کالای ادای احترام به طور عینی وضعیت آن را به عنوان یک نوشیدنی ارتقا داد، پیشرفت های قابل توجهی در تولید چای ایجاد کرد، تحقیقات علمی در مورد چای را تحریک کرد و باعث پیدایش طیف گسترده ای از انواع چای معروف شد. در چین امپراتوری، ترجیحات دربار سلطنتی بر آداب و رسوم اجتماعی تأثیر زیادی داشت. سیستم چای ادای احترام، موقعیت چای را به عنوان "نوشیدنی ملی" مستحکم کرد، چین را به عنوان یک کشور-تولیدکننده و مصرف‌کننده چای{3}}در جهان معرفی کرد و جایگاه مراسم چای چینی را تضمین کرد.
با این حال، هنگامی که چای وارد کاخ امپراتوری شد، سادگی ذاتی و نقش با فضیلت خود را در کاهش رنج و سودمندی مردم از دست داد. در عوض، چای خراج به منبع سختی برای مردم عادی تبدیل شد.
مردان برای برآوردن مطالبات خراج، کشاورزی را نادیده گرفتند، زنان بافندگی را رها کردند و شبانه روز بی وقفه کار کردند. روح چای تحریف شد و مراسم چای که توسط لو یو تأسیس شد، فرهنگ چای اشرافی ناهنجار را به وجود آورد. برگ های چای با طلا و نقره تزئین شده بود و تمام سادگی را از بین می برد. چای به جای ابزاری برای رفاه عمومی به ابزاری برای استثمار تبدیل شد. مقامات عالی- و اشراف از چای برای نمایش نظم سلسله مراتبی و به رخ کشیدن عظمت امپراتوری استفاده می کردند.
اشراف نه تنها بر «چای خوب» بلکه بر «آب اصیل» تأکید داشتند. امپراتور کیان لونگ حتی خود را در بحث بر سر "بهترین آب چشمه زیر بهشت" با استفاده از "روش ارزیابی آب" خود برای تعیین قاطعانه چشمه جید در پکن به عنوان چشمه برتر درگیر کرد. جست‌وجوی چنین «آب اصیل» منابع عمومی بی‌اندازه را هدر داد. افسانه ها حاکی از آن است که لی دیو، صدراعظم سلسله تانگ، آب چشمه هوی کوان را برای دم کردن چای ترجیح می داد. او دستور داد که آن را در کوزه های مهر و موم شده از ووکسی به چانگان از طریق رله های پیک حمل کنند که هزاران مایل را در بر می گرفت و هم نیروی کار و هم ثروت را خسته می کرد. تنها پس از آن که یک راهب سرگردان او را در مورد مضرات آن آگاه کرد، او این تمرین را متوقف کرد و باعث آرامش مردم و ثبات در موقعیت خود شد.
